گاهی

 کم باش

 تا

کمبودت احساس شود

نه اینکه نباشی

 تا

نبودت عادت شود. . .

بخوام از تو بگذرم من با یادت چه کنم

تو رو از یاد ببرم با خاطراتت چه کنم

حتی از یاد ببرم تو و خاطراتتو

بگو من با این دل خونه خرابم چه کنم

تو همونی که واسم یه روزی زندگی بودی

توی رویاهای من عشق همیشگی بودی

آره سهم من فقط از عاشقی یه حسرته

بی کسی  عالمی داره واسه ما یه عادته

چطور از یاد ببرم اون همه خاطراتمو

آخه با چه جراتی به د ل بگم نمون برو

دل دیگه خسته شده به حرف من گوش نمی ده

چشم به راه تو می مونه همیشه غرق امیده

تا نگاه می کنی وقت رفتن است

باز هم همان حکایت همیشگی

پیش از آنکه با خبر شوی لحظه ی عزیمت است و ناگزیر می شود

آه ای دریغ و حسرت همیشگی

دلم عمریه می گیره بهونه

می خواد دل بکنه از این زمونه

تویی فانوس روشن تو شب تار

واسه این دل سرگشته ی بی یار

دیگه وقتشه که بارون بباره

بریزه رو سر شب و ستاره

شبای انتظار شبای دل تنگ

که میزنه به شیشه ی دلم سنگ

ای تو هستی این دل شکسته ی من

نای نفس های خسته ی من

چشمای در خون نشسته ی من ای جان

من که بسته ی جرعه ی ناز نگاتم

پنجره ی رو به خنده هاتم

دیوونه ی اسم آشناتم ای جان

شايد اين خلوت من كوچ كند
به شب پروانه
به صداي نفس شهنامه
به طلوع آخرين افسانه
و غروبي كه در آن
نقش ديوانگي يك عاشق
بر سر ديواري پيدا شد.
خلوتم را نشكن
خلوتم بس دور است
ز هواي دل معشوق سهند
خلوتم راه درازي ست ميان من و تو
خلوتم مرواريد است به دست صياد
خلوتم تير وكماني ست به دست آرش
خلوتم راه رسيدن به خداست
خلوتم را نشكن
خلوتم عشق است
عشقم

رازی است میان من و تو

عشق مرگ نيست زندگي است. سخت نيست عين سادگي است. عشق عاشقانه هاي باد و گندم است. اولين پناهگاه كودكي و آخرين پناهگاه آدم است....